Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

ΑΓΓΕΛΟΥ ΦΟΥΡΙΩΤΗ / Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ / ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΕΣ, ΙΑΝ. 2013









Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ.
( Ένα " προδρομικό" κριτικό κείμενο του Άγγελου Φουριώτη)/

Ο Σιμωνίδης την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν προσαγορεύει,
την δε ποίησιν ζωγραφίαν λαλούσαν.
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ (Ηθικά 345C, Ηθικά 18Α).

Όσο κι’ αν θέλουμε να διαχωρίσουμε την ζωγραφική από την ποίηση στην ουσία καλός ζωγράφος είναι αυτός που κλείνει μέσα του τον ποιητή και καλός ποιητής εκείνος που κλείνει μέσα του τον ζωγράφο. Γιατί τόσο από την μελέτη της ζωγραφικής, όσο κι’ από την μελέτη της ποίησης προκύπτει μια αλήθεια, καθαρά συζευκτική: η ζωγραφική είναι τέχνη που μιμείται, όμοια όπως είναι τέχνη που μιμείται και η ποίηση. Και σχήμα δεν είναι ότι και οι δυο, σαν τέχνες στηρίζονται πάνω στην αρχή:
το γαρ ζητείν άρα και το μανθάνειν ανάμνησις όλον εστίν. (Πλατ. Μένων, 81 D)
Πρέπει να υπάρχει απόθεμα Μνήμης για να μπορεί αυτό, το απόθεμα, να κεντρίσει την Ανάμνηση. Και δε μπορεί να υπάρξει Μνήμη, αν δεν έχει απόλυτα συνταιριαστεί ό,τι συνθέτει το Ακούω, το Βλέπω, το Νιώθω, σε Ένα. Πόσο απόλυτο, με βάση την ίδια τη γνώση της ζωής, είναι αυτό το συνταίριασμα φαίνεται από το πόσο (στον χώρο της ζωγραφικής) είναι αφομοιωμένο το χρώμα με το σχήμα και πόσο είναι (στο χώρο της ποίησης) αφομοιωμένος ο τόνος με την λέξη. Έτσι στην ζωγραφική χρώμα και σχήμα μπορούν να αποσπάσουν την προσοχή του θεατή, γιατί μπορούν και τα δυο ν’ αποδώσουν την ομοιότητα εκείνου που αποσπούμε από τη φύση και κατά τον όμοιο τρόπο στην ποίηση τόνος και λέξη μπορούν ν’ αποσπάσουν την προσοχή του ακροατή, γιατί και τα δυο μπορούν ν’ αποδώσουν την ομοιότητα του στοχασμού που υποκειμενικά μας προσφέρει την εικόνα του αντικειμένου. Και στις δύο περιπτώσεις το δυνατό του αντικειμένου αποτελεί φορά, με γνήσιο τρόπο, στο χώρο της ζωγραφικής και στον χώρο της ποίησης.
Οι σκέψεις αυτές ξεκινούν καθώς πλησιάζουμε τη ζωγραφική του Κώστα Ευαγγελάτου. Μια ζωγραφική που κλείνει στο όλο της ποίηση, όμοια όπως και η ποίησή του (Ποιήματα 1973-75, Αθήνα 1976. Η τολμηρή επίλυση, Αθήνα 1977. Γραφήματα ’77, Αθήνα 1978. Το δωμάτιο, Αθήνα 1980) κλείνει, μέσα της, ζωγραφική. Προς αυτή την κατεύθυνση μας οδηγεί ο ίδιος. Στην πρώτη του ποιητική συλλογή μας εξηγεί την πορεία του στον χώρο της ζωγραφικής και της ποίησης:
Όταν ζωγραφίζω προσπαθώ να πλησιάσω τη θεία τελειότητα.
Όταν γράφω ποίηση προσπαθώ να παρουσιάσω και να ερμηνέψω την Ανθρώπινη ατέλεια.
            Δεν ενώνει, όμως, την ζωγραφική με την ποίηση. Θεωρεί και τη μια και την άλλη σαν κάτι το ανεξάρτητο, παρά το γεγονός ότι υποσυνείδητα καμιά δεν μπορεί να ερμηνευθεί μόνη της. Αυτή η, κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, συμπόρευση χρώματος-λόγου εξηγεί, καθαρά, γιατί ως ζωγράφος μιλά, εν σιωπή, με το τοπίο και το αντικείμενο, και γιατί ως ποιητής μιλά δυνατά με εικόνα και ιδέα, ερμηνεύοντας ό,τι βαθύτερο κλείνει η έσω κι έξω ζωή. Δύσκολο, επομένως, είναι να διαχωρίσεις τον ζωγράφο από τον ποιητή και τον ποιητή από τον ζωγράφο. Κι ο ένας κι ο άλλος υποβάλλονται ουσιαστικά στην ώρα όπου εντοπίζουν κι ερμηνεύουν ό,τι τους τριγυρίζει, την ώρα όπου από την εντύπωση επιλέγουν αυτό που μπορεί ν’ αποθανατιστεί καθαρμένο από τα περιττά, τόσο ώστε να είναι τούτο, τυπικά και ουσιαστικά ένα πρότυπο.
            Ο Κώστας Ευαγγελάτος δεν κινείται απλά στον χώρο της ζωγραφικής – το ίδιο συμβαίνει όταν κινείται στον χώρο της ποίησης. Και στις δυο περιπτώσεις υπάρχει υγιής προγραμματισμός.
            Για τον ζωγράφο Κώστα Ευαγγελάτο σημασία δεν έχει η αποτύπωση, αυτού του ίδιου του αντικειμένου, που προκαλεί ερεθισμό για αναδημιουργία – σημασία έχει ο εσωτερικός αγώνας για έκφραση. Προέχει, δηλαδή, η αποτύπωση με γνήσιο τρόπο, έτσι που το όλο να είναι ήχος κι όχι απόηχος. Δηλαδή να μην χάνει την επαφή του με τα γεγονότα το αποσπώμενο πρότυπο. Να μη χάνει, κατά προέκταση, αυτό το ιδιαίτερο που το διακρίνει πριν από την παγίδευση, μια κι αυτή στόχο έχει την αποτύπωσή του «εν ροή». Όταν το παγιδευμένο έχει τη δύναμη να μιλά ακόμα και «εν σιωπή» τότε η ζωγραφική δεν είναι σκαρίφημα, αλλά απαθανάτιση πράξης. Το αξιόλογο εδώ είναι ότι ο καλλιτέχνης κατορθώνει και μας δείχνει, όχι μόνο τον πυρήνα του αντικειμένου που τον δόνησε, αλλά και τη δυνατότητα που έχει ο πυρήνας να διακινεί μύθο. Η ζωγραφική δεν είναι στείρα αποτύπωση – είναι δύναμη που αναπαράγει κι επιβάλλει το γεγονός. Πέρα από το βλέπω πρέπει να κινείται, άνετα, και το κατανοώ. Ο φιλόσοφος, όταν κάνει λόγο για τον αληθινό δημιουργό λέει: ο καλός ποιητής ανάγκη είναι να γνωρίζει καλά ό,τι πραγματεύεται αν θέλει να ‘χει αξία το έργο του – διαφορετικά δεν κάνει τίποτα. Και μπορεί να δώσει έργο όταν ξέρει τι πραγματεύεται. Ας σταθούμε, όμως, εδώ:
            Ο Κώστας Ευαγγελάτος, στην πρώτη περίοδο της ζωγραφικής του θέμα έχει το «τοπίο», που το δένει με τον έσω κόσμο του ανθρώπου. Τούτο γιατί στον χώρο της ζωγραφικής, όμοια όπως και στο χώρο της ποίησης, βαρύνουσα θέση δεν έχει το ίδιο το γεγονός όσο η ερμηνεία του. Και θέση, εδώ βαρύνουσα, έχει η ανατομία του ίδιου του αντικειμένου κι όχι η απλή του διαγραφή.
            Με βάση αυτά λέμε ότι ο Κώστας Ευαγγελάτος έχει τη δυνατότητα όχι μόνο να επισημαίνει, αλλά και να περνά μέσα στο χώρο της ζωγραφικής ό,τι μπορεί, ως «τοπίο» να αποτελέσει σύγκριση και ταύτιση. Μ’ αυτή τη δυνατότητα η διαγραφή του χώρου παίρνει μορφή αυτοτελή και εκφράζει το ιδιαίτερο, το σημαντικό.
            Ως ζωγράφος συντονίζει σωστά κάθε στοιχείο του «τοπίου» και, τελικά, το προβάλλει ως όλο ή ως μέρος όχι μόνο σαν τι που αποβλέπει σε μια ορθή εκλογή, αλλά και σαν τι που προορισμό έχει να δει το φως της δημοσιότητας, με τον βαθύτερο και πλέον σωστότερο σαν στόχο τρόπο προβολής του. Ό,τι, έτσι, τελικά αποτυπώνεται επιβάλλεται όχι σαν παράλογη απάντηση, αλλά σαν εξήγηση, που μ’ αυτήν μπορούμε να περάσουμε από αυτό που φαίνεται ως εκείνο που βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια. Ενώνει, κι αυτό έχει σημασία, ο ζωγράφος, λες, το πινέλο με το μολύβι πάνω στην ίδια επιφάνεια και προσέχει κάθε τι, όμοια όπως και στην ποίηση: το φως, το ημίφως, το σκοτάδι, τον όγκο (μικρό ή μεγάλο). Και σου επιτρέπει να καταλάβεις το πολύ του λόγου, μέσα στο πολύ της σιωπής.
            Το «τοπίο» (ερειπωμένα σπίτια της ιδιαίτερης πατρίδας του Κεφαλονιάς, απόμερα ακρογιάλια με ποικιλόμορφα δέντρα ή φυτά, φαλακροί λοφίσκοι) παύει να ‘ναι «άψυχο». Με τη δεξιοτεχνική του σχεδιαστική αποφεύγει την παραμόρφωση του χώρου και φωτίζει τον τελευταίο ως το ουσιαστικό του βάθος.
            Το «τοπίο» (κάτω από ένα θαυμάσιο παιχνίδι άσπρου, μαύρου, ροζ, καφέ χρώματος) μας θυμίζει μερικά ποιήματα της πρώτης του ποιητικής συλλογής (Αντίκρυσμα, Σκαρφαλώνοντας, Άνοιξη, Τέσσερα οκτάστιχα). Μέσα σ’ αυτά, κυριότερα, μέσα σ’ ένα άλλο (με τίτλο «Διεισδύσεις στο φως») μπορούμε να δούμε τον ζωγράφο να παίζει με το φως και το ημίφως, κυριότερα: να μας αποκαλύπτει την εσώτερη διάθεσή του για αποδέσμευση, για φτάσιμο ως εκεί όπου χρώμα και ήχος αποτυπώνουν την ουσιαστική ιδέα της ζωής, ως εκεί όπου πέρα από το να πραγματώνεται το όραμα εξηγείται, με προσωπικό τρόπο, το Άκουσα, Είδα, Ένιωσα, άρα ταυτίστηκα μ’ αυτό, ως τούτη την ώρα.
---------------------
             Ο Κώστας Ευαγγελάτος με τη ζωγραφική του διηγείται μ’ ένα δικό του, προσωπικό, τόνο. Υποτάσσει στο δικό του νεύρο τον στοχασμό και τη διήγηση και εικονογραφεί το απομένον τους με τη βοήθεια ενός χρώματος που κλείνει όλες τις ποικιλίες του ήχου. Μέσα στο έργο του υπάρχει μια δική του αυτοτελής γνώση χώρου, χρόνου, όπου το φανταστικό αποτελεί το συμπλήρωμα των κενών που αφήνει ο χρόνος και ο χώρος. Ο άνθρωπος νιώθει, ως τα βάθη του είναι του, ότι δεν είναι ούτε τυπικά, ούτε ουσιαστικά ελεύθερος. Είναι σαν το «πουλί» παγιδευμένος από σίδερα, από αφίσες, από ορατά φυλάκια, από συρματοπλέγματα. Είναι δέσμιος, από πολλά, που περί τη μορφή τους υπάρχει, από την πλευρά ερμηνείας, σύγχυση, μ’ αποτέλεσμα μορφή και σχήμα να μην είναι κάτι το «καθορισμένο». Θέλει, ως «πουλί» να πετάξει, αλλά βλέπει ότι τον κρατούν δέσμιο εδώ, τα όποια «στρατιωτικά εξαρτήματα».
            Ιδιαίτερα ο «μπερές» και οι «μπότες» αποθανατίζονται με ποικιλία χρώματος και θέσεως. Μια ματιά σ’ ό,τι γίνεται γύρω μας αποτυπώνεται σταθερά από το ζωγράφο και ζωντανεύει την αγωνία του. Κυριότερα βεβαιώνει, αυτή η αγωνία, το σε βάρος του ανθρώπου παιχνίδι, την ασκούμενη σε βάρος του όποια καταπίεση. Βεβαιώνει ακόμα, αυτή η αγωνία, το ξέφτυσμα των κηρυγμάτων και των εξαγόμενων απ’ αυτά -ισμών, που από μέρος του εκφράζεται με το διαφορετικό της εκφράσεώς του με το χρώμα. Κι έχει σημασία ότι το σχήμα μένει ίδιο κι ότι η διαφορά της θέσεως δείχνεται με την αλλαγή του χρώματος και του τρόπου προβολής του, ό,τι επιτρέπει τον από πολλές φορές φωτισμό του σχήματος, που αρχίζει από τον απαλό και φτάνει ως τον έντονο τόνο. Κι ερχόμαστε στο σύμβολο «φύλλο». Η χρησιμοποίησή του μας θυμίζει τον ομηρικό αφορισμό:
φύλλα τα μεν τ’ άνεμος χαμάδις χέει, αλλά δε θ’ ύλη
τηλεθόωσα φύει, έαρος δ’ επιγίγνεται ώρη∙
ως ανδρών γενεή η μεν φύει, η δ’ απολήγει.(Ιλ. Ζ’ 148-150)
Πραγματικά ο άνθρωπος είναι ένα φύλλο ίδιου δέντρου – του δέντρου της ζωής. Ο ζωγράφος δεν παίζει με το σύμβολο. Οριοθετεί καταστάσεις ανόδου και καθόδου, καταστάσεις καταπιέσεων και πτώσεων. Άνοδος όταν το «φύλλο» αιωρείται πάνω στο γυμνό τοπίο, μ’ ενδεικτικούς φωτεινούς τόνους-πτώση όταν το «φύλλο» προσγειώνεται, πάλι μ’ ενδεικτικούς τόνους.
Η ζωγραφική, σύμφωνα με τον αφορισμό του Σιμωνίδη είναι ο σιωπηλός, ο εσωτερικός, βαθύς λόγος. Στήνει κόσμο – τον ερευνά, τον μελετά, τον κατατάσσει, τον αναλύει, τον αξιολογεί και τον κρίνει μετά από σύγκριση.
            Στοιχεία αυτής της μορφής βρίσκουμε μέσα στη ζωγραφική του. Αυτά τα στοιχεία τα χειρίζεται άνετα. Έτσι η ζωγραφική του παίρνει μορφή ποίησης: τονίζει στιγμές "πρωϊνού με γλαυκούς ατμούς", "μεσημεριού που διψά", δειλινού που το "χρυσώνουν οι αχτίδες του ηλιοβασιλέματος", νύχτας που "δέρνεται από γλυκούς παλμούς".
            Ο Κώστας Ευαγγελάτος δεν είναι, με τη σημασία του όρου, «υπερρεαλιστής» - δεν αγνοεί, όμως, το ρόλο του «υπερρεαλισμού». Κρατά, απέναντί του, ίδια στάση: δεν τον χρησιμοποιεί «προκρουστικά». Δεν ανάγει σ’ αυτόν τα πάντα. Απλά τον προσαρμόζει εκεί όπου η προσωπικότητα του τόνου του δεν πνίγεται. Τολμούμε να πούμε ότι κινείται μέσα σε χώρο όπου ανταμώνουν ο κλασσικός με τον ρομαντικό λυρισμό. Με το να γνωρίζει ότι κάθε στοιχείο ζωής, πέρα από την όποια προσαρμοστική του δυνατότητα έχει και δική του προσωπικότητα, παίρνει απ’ ό,τι του δημιουργεί εμπνεύσεις, δίκην μέλισσας, αυτό που του χρειάζεται. Με την τολμηρότητα και την εργατικότητα που τον διακρίνει μας επιτρέπει να πούμε, ότι το μέλλον θα του δώσει τη δυνατότητα να οριοθετήσει, τον δικό του χώρο και να προχωρήσει σε εξελικτικές και δυναμικές φάσεις, παλεύοντας ανάμεσα στο τι διακρίνει το απολλώνειο φως και στο τι επαληθεύει το τιτάνειο έρεβος.
            Γιατί όσα μας δείχνει και μας λέει, ως αυτή τη στιγμή, με φυσικό τρόπο προαναγγέλουν την ώρα της επαλήθευσης του οράματός του.-


ΑΓΓΕΛΟΣ ΦΟΥΡΙΩΤΗΣ/
Συγγραφέας – Κριτικός,
Ιστορικός της Λογοτεχνίας

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2013 / ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ " ΙΔΕΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ"




ΕΚΔΟΘΗΚΕ  ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ

 «ΙΔΕΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ» - « IDEOGRAPHIC CONCEPTS»  ART-EST, 2013

 Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ, Σταδίου 24, Αθήνα
 ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013, 12.3Ο Μεσημέρι, Είσοδος ελεύθερη. 
 
 
Στο νέο συλλεκτικό εικαστικό ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ 2013, που κυκλοφορεί για έκτη χρονιά, ο εικαστικός δημιουργός Κώστας Ευαγγελάτος, παρουσιάζει μια σειρά εννοιολογικών σχεδιαστικών συνθέσεων με τίτλο " Ιδεογραφικές συλλήψεις-Ideographic concepts". Art- Est 2013. Πρόκειται για επιλογή έργων που έχει φιλοτεχνήσει στην Αθήνα, στην Νέα Υόρκη- κατά τη διάρκεια των καλλιτεχνικών και θεωρητικών σπουδών του- και στο Παρίσι, τα οποία  έχουν εκτεθεί σε γκαλερί  και πολιτιστικούς χώρους του εξωτερικού, με επιτυχία από το 1985 μέχρι και πρόσφατα στο Παρίσι και το Σιάτλ. 
Οι ιδιότυπες συνθέσεις προκύπτουν από αλγεβρικές σχέσεις, γεωμετρικές αναλογίες, ονόματα προσώπων, αριθμούς και σεξουαλικά σύμβολα, που δημιουργούν ένα ενεργητικό και δυναμικό οπτικό πεδίο αρμονικής έκφρασης. Στην πολυτελή έκδοση περιλαμβάνεται ένα απόσπασμα από κριτικό κείμενο της Μπίας Παπαδοπούλου, 1993, και βιογραφικό σημείωμα του καλλιτέχνη.
Η επιμέλεια της έκδοσης έγινε από τον Γιώργο Καραματσούκα και η χορηγία του από την Protogon.co.uk
Όπως κάθε χρονιά αντίτυπα του Ημερολογίου  θα προσφερθούν σε Βιβλιοθήκες, Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, Μουσεία και Πινακοθήκες.

Κεντρική διάθεση στο Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, Σταδίου 24, Αθήνα.

πληροφορίες: 210 72942596944621286

 
Le nouveau calendrier limité, édition de luxe, de Costas EVANGELATOS  est à paraître.

« IDEAGRAPHIC CONCEPTS»  ART-EST 2013.
Le nouveau calendrier annuel d'art, intitulé : « Ideagraphic concepts » Art-Est 2013,  de Costas Evangelatos,  est à paraître sous l’égide de la  PROTOGON, co.uk . Ce calendrier de collection comporte des peintures du art créateur, inscrivant visuellement dans un monde de symboles et de notions ou s’en émergeant.

Informations : ART STUDIO EST, 87, rue Pratinou, Athènes, post fixe/ 116 34,
Fax: 210- 72942596944621286. GR.( 0030)



Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ / ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ / MERRY CHRISTMAS, 2012



ΚΑΛΑ ΚΑΙ  ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ,
ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ-ART STUDIO EST

http://youtu.be/E9dqoK_rSkI

Christmas card: 
Nicofilimon, "Signal Est", 2012
Gold, Rutilated quartz, Tsavorite garnet.
( Costas Evangelatos, private collection)


Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΓΚΑΡΣΙΑΣ ΠΤΗΣΗΣ ΤΟΥ














ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ARTINA
ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ 3, 166 74 ΓΛΥΦΑΔΑ   TF213 0049736,  210 8942001   E-mailarthina2010@gmail.com



Ο ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ
ΚΑΙ  Η " ΕΓΚΑΡΣΙΑ ΠΤΗΣΗ" ΤΟΥ ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΓΛΥΦΑΔΑΣ. 


ΟΜΙΛΗΤΕΣ ΟΙ ΜΙΧΑΗΛ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΑΧΟΣ, ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία και την παρουσία γνωστών προσωπικοτήτων της τέχνης και του λόγου η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του διακεκριμένου εικαστικού, λογοτέχνη, θεωρητικού της τέχνης Κώστα Ευαγγελάτου στο Εργαστήριο Καλών Τεχνών Γλυφάδας.
Αρχικά ο πρόεδρος του Π.Ο. ARTINA, ΜΙΧΑΗΛ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ, εικαστικός, λογοτέχνης καλωσόρισε τους παρόντες και ανέφερε στην ομιλία του:  Γνωρίζω τον Κώστα Ευαγγελάτο πολλά χρόνια. Από τότε που αν και νέος καλλιτέχνης ήταν διευθυντής της ιστορικής μπορώ να πω γκαλερί  DADA, με την οποία συνεργαζόμουν τότε. Διέκρινα από τότε μια ποιότητα και μια συνέπεια τόσο στην καλλιτεχνική του εργασία, όσο και στο χαρακτήρα του. Ένας καλλιτέχνης που προσπαθεί τα εσώτερα της καρδιάς του να τα εκφράσει με διάφορους τρόπους. Κυρίως βέβαια εικαστικά, χρησιμοποιώντας ποικίλους τρόπους έκφρασης. Όμως από κοντά και «παράλληλα» ασχολείται με την ποίηση. Και λέω παράλληλα μέσα σε εισαγωγικά. Διότι ουσιαστικά και στο βάθος το ίδιο πράγμα κάνει. Το ίδιο πράγμα θέλει να πει. Τον ίδιο πόνο θέλει  να εκφράσει. Τον ίδιο έρωτα θέλει να ψάλει.Τα όρια ανάμεσα στις τέχνες έχουν πια γκρεμιστεί και ο Ευαγγελάτος είτε γράφει είτε ζωγραφίζει είτε κατασκευάζει είτε το ίδιο του το σώμα χρησιμοποιεί σαν μέσο έκφρασης δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να το ίδιο και το αυτό. Αισθάνεται κανείς ότι, ενώ είναι ένας ζωντανός εύχαρις και προσιτός άνθρωπος, η τέχνη γι αυτόν είναι το καταφύγιο του πόνου και μιας βαθιάς μοναξιάς που βιώνει ο καλλιτέχνης.
....Τέλος η «Εγκάρσια Πτήση» δίδει το επιστέγασμα μια ενατένισης στο επέκεινα του νου και των αισθήσεων.-
Στη συνέχεια ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΑΧΟΣ, εκδότης, δημοσιογράφος, ανέλυσε διεισδυτικά το νοηματικό περιεχόμενο της ποιητικής συλλογής και την προσωπικότητα του καλλιτέχνη-ποιητή, αφιερώνοντας του ένα εμπνευσμένο του ποίημα. Μεταξύ άλλων ανέφερε:  Έχει ύφος η γραφή του ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ. Έχει θεματικές πρωτοτυπίες και κάθε ποίημα σχεδόν  μια ευρηματική κατάληξη. Ο ρεαλισμός του προκαλεί τον καθωσπρεπισμό μας. «Ευφρόσυνο φως  έχει διεισδύσει  χρόνια τώρα στην καλή διάθεση του «Μεταξένιου ποιητή». Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρό κοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί και γρανιτένιοι...Η ΕΓΚΑΡΣΙΑ ΠΤΗΣΗ είναι μια ρυθμική σύνοψη της ωριμότητας του ποιητή και συγκινεί ιδιαίτερα με την χαρακτηριστική "εικαστική" εκφραστική γραφή του. Οργώνει ο ποιητής σε «σκοτεινά» χωράφια σπέρνοντας όνειρα αργά-αργά και να που γρήγορα-γρήγορα δόρατα φυτρώνουν! Έχει αναδυθεί στο μέλλον, πάνω σε φλεγόμενα νερά ως να λάμψουν οι λειμώνες της αγάπης. Ακόμα και η αγάπη  φίλοι μου στο λόγο του ερμηνεύεται με εικαστικούς όρους.- 
Η έκπληξη της βραδιάς έγινε από την πασίγνωστη συγγραφέα ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ που μίλησε επαινετικά για τον φίλο της ζωγράφο-ποιητή και διάβασε υπέροχα το ποίημα του " Φθινόπωρο στο Παρίσι". 
Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με την προβολή του εντυπωσιακού videoart , με τίτλο: SCRIPTORIUM, με έργα και ντοκουμέντα performance του καλλιτέχνη, το οποίο είχε προβληθεί για πρώτη φορά στην ομότιτλη έκθεση του Κώστα Ευαγγελάτου,το 2008, στο Παρίσι.
Ακολούθησε σε εορταστική ατμόσφαιρα δεξίωση που παρέθεσαν οι οικοδεσπότες εικαστικοί ΜΙΧΑΗΛ και ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ.
   





                   

  


Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΤΕΧΝΗΣ ΜΑΡΑΗΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗ ΚΑΙ ΑΝΝΙΤΑΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ / ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ " CHEMINS ENCΗEVETRES", ΣΤΟ FREE THINKING ZONE, ΑΘΗΝΑ 2 ΔΕΚ. 2012


Αθήνα, Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012.


Chemins enchevêtrés.
Παρουσίαση Ποιητικής Ανθολογίας του Κώστα Ευαγγελάτου,

 Με τον καταξιωμένο καλλιτέχνη γνωριστήκαμε ως εισηγητές στην Διεθνή Διεπιστημονική Ημερίδα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου στην Ρόδο, στις 05/02/2011 με θέμα : «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΕΑ ΔΙΑΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΝΕΑΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ» και έκτοτε έχει κερδίσει τον αμέριστο θαυμασμό και την εκτίμησή μου, τόσο για την αυθεντική καλλιτεχνική του έκφραση, όσο για την ευρύτερή του καλλιέργεια και το ήθος του.
            Αν και σας είναι ιδιαίτερα γνωστός από την πολύχρονη αισθητική του έρευνα, θα ήθελα να αναφέρω επιλεκτικά ορισμένα βασικά βιογραφικά του στοιχεία: o  εικαστικός, λογοτέχνης, περφόρμερ, θεωρητικός της τέχνης Κώστας Ευαγγελάτος σπούδασε αρχικά Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αργότερα ακολούθησε σπουδές στη Ζωγραφική και την Αισθητική Θεωρία της Σύγχρονης Τέχνης στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Από το 1986 μέχρι το 1993 διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής της γκαλερί DADA στην Αθήνα, ενώ το 1990 ίδρυσε το art studio EST. Παράλληλα με την ζωγραφική έχει δραστηριοποιηθεί διεθνώς στην συγγραφή, την ποίηση, την Performance, την Body Art, το Happening, την Mail-art. Είναι μέλος επιστημονικών, εκπαιδευτικών και καλλιτεχνικών οργανισμών και από το 1991 του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας. Έχει κάνει ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Ρότσεστερ, τη Νέα Υόρκη, την Αβινιόν, τη Σαντιγί, το Παρίσι, την Γλασκώβη, το Άμστερνταμ, την Λευκωσία και αλλού. Μάλιστα έχει κάνει επτά ατομικές εκθέσεις στο Παρίσι από το 1988 μέχρι σήμερα, που έλαβε χώρα η πρόσφατη έκθεσή του τον Ιούνιο 2012, με τίτλο “Chemins enchevêtrés”. Παράλληλα, παρουσιάστηκε η έκδοση της ομότιτλης ποιητικής του συλλογής στη γαλλική γλώσσα, η ίδια συλλογή για την οποία έχουμε συγκεντρωθεί απόψε εδώ.------------------------------------------------------------------------------------
           

«Η τέχνη θα ήταν περιττή μόνο εάν η πραγματικότητα άγγιζε απ’ ευθείας τη συνείδηση» λέει ο Bergson. Είναι ωστόσο δύσκολο να τη διακρίνει κανείς στην ουσιαστική της διάσταση.
                Διαβάζοντας την ποιητική αυτή συλλογή ισορροπούμε ανάμεσα στην αλήθεια και την αυταπάτη (την πλάνη), στο εφήμερο του  πόθου (έρωτα) και στην διάρκεια της αγάπης για τη ζωή, στην εναλλακτικότητα αλλά και τη σταθερότητα. Οι ποιητικές μορφές του Κώστα Ευαγγελάτου παίρνουν ζωή γίνονται εικόνες ακριβώς όπως στους πίνακές και τα σχέδιά του καλλιτέχνη. Τα συναισθήματα πλημμυρίζουν τις αισθήσεις. Μόνο μέσα από την «επιλησμοσύνη» (τη λήθη) μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει στο σημείο να πιστέψει πως γνωρίζει μια αλήθεια έλεγε ο Νίτσε, που για αυτόν δεν υπάρχουν πραγματικά γεγονότα μπορούμε μόνο να προσεγγίζουμε την ερμηνεία τους, δεν  υπάρχει  δηλαδή μια  αντικειμενικά  θεμελιωμένη  αλήθεια, καθώς η  έννοιά  της είναι  σχετική. Αληθινό  είναι απλώς αυτό που  ο  καθένας  μας   ορίζει ως τέτοιο  ανάλογα  με  την  εικόνα  που  έχει πλάσει μέσα  του από τα ερεθίσματα που έχει δεχθεί  για  την  πραγματικότητα. Στην ανάδυση λοιπόν της αλήθειας μας βοηθά μόνο η ποιητική ενόραση και μορφοπλασία. Ωστόσο κατά την Πλατωνική θεώρηση δεν χρειάζεται να ανακαλύψεις την αλήθεια παρά μόνο να την «θυμηθείς». Ίσως να είναι αναγκαίο λοιπόν για την αρμονία της ανθρώπινης ύπαρξης να κρατήσει τις αποστάσεις της από την διάρκεια της πραγματικότητας και να οδηγηθεί στην αφαίρεσή της, στην διαφυγή και στην υπέρβασή της μέσω της ποίησης για να καθαρθή. Να αγγίξει συνεπώς τη στιγμή.
                Σ' έναν κόσμο καθόλου στατικό, όπως άλλωστε και οι φόρμες των σχεδίων του που κοσμούν το βιβλίο, θα ήταν ουτοπικό να πιστέψουμε πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και στην τέχνη. Ο καλλιτέχνης-ποιητής ως ευαίσθητος στοχαστής, δεχόμενος επιρροές από το περιβάλλον του, εκφράζεται μέσα από το έργο του και επιθυμεί να συμμετάσχει στη διαμόρφωση με την σειρά του, του κοινωνικού γίγνεσθαι, εντάσσοντας τον εαυτό του σε ένα πλαίσιο διαρκούς έκφρασης, ωρίμανσης αλλά και εξέλιξης.
Ο αναγνώστης προσλαμβάνει μέσα από το βιωματικό έργο του εικαστικού και κυρίως μέσα από τον προσωπικό και ενδοσκοπικό τόνο του, μια αγωνιώδη αναζήτηση της ίδιας της ζωής, της επίγνωσης της αλήθειας. Όλα τα ταξίδια του εν τέλει, τα υπαρκτά  αλλά και εκείνα του μυαλού συγκροτούν έναν ενιαίο τόπο.
                Συνεχίζοντας να ακολουθούμε μια φιλοσοφική προσέγγιση, η δυνατότητα να οριστούν με σαφήνεια τις περισσότερες φορές αντικειμενικές συστοιχίες μεταξύ αισθημάτων και πραγμάτων, διαθέσεων και συνθηκών, έστω και αν ορίζονται κάποιες φορές συνειρμικά,  επιτυγχάνει έναν τέτοιο  οπτικό ερεθισμό που κυριαρχεί και έντεχνα υποβάλλει μια εσωτερική κατάσταση. Προκαλείται συνεπώς το επιθυμητό συναίσθημα με την εντύπωση των εικόνων και όχι με τη γλωσσική διατύπωση (όπως ακριβώς και στην ποίηση του Έλιοτ). Δηλαδή σαν να λέμε ζωγραφική του λόγου, όπως δηλαδή ένας «εικονιστής» ζωγράφος χρησιμοποιεί μια πλάγια μέθοδο επικοινωνίας πομπού - δέκτη. Ειδικότερα θα αναφερθώ σ’ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του ποιήματός του με τον τίτλο :  La Gravure” (To Χαρακτικό),
 … Mais ton corps souple
fleurit dans l’azur de l’eau
dans la lumière céleste de l’aurore
dans les sillages dorés de l’argile
dans les traces pierreuses du temps…
  Η οικονομία μέσων που επιτυγχάνεται μ’ αυτό τον έμμεσο τρόπο είναι μία από τις αρετές κάθε καλής σύνθεσης.
 Υπάρχουν εμφανή αρκετά νεωτερικά στοιχεία στην συλλογή αυτή όπως : η λεπτή ειρωνεία, ο ελεύθερος συνειρμός ιδεών, τα εσωτερικά σύμβολα, η χρήση της μεθόδου των προσώπων, η πλάγια έκφραση του συναισθήματος, η ιδιαίτερη λειτουργία ενός διευρυμένου τόπου και χρόνου. Παράλληλα το βιβλίο εμφορείται από έναν διακριτικό θα έλεγα ρομαντισμό.
Οι συνθέσεις του Ευαγγελάτου που διακοσμούν αυτή την ανθολογία, δεν είναι καθόλου στατικές όπως προείπα, χαρακτηρίζονται από κίνηση και δυναμισμό, που επιτυγχάνεται μέσα από την σχεδιαστική και τεχνική δεινότητα του δημιουργού. Παράλληλα, διαπνέονται από έναν έντονο λυρισμό της φόρμας, που συγκροτεί μια ποιητική διάθεση εξωραϊσμού της πραγματικότητας. Η γραμμικότητα των μορφών, οι μεγάλες και μικρές καμπύλες του, οι ευθείες, η ώσμωση  τους αποτελούν γεωμετρικό παιχνίδι στα χέρια του, συνεπώς τα πάντα παίρνουν υπόσταση και μορφή. Όπως συμβαίνει και με την ποίησή του.  
Εν κατακλείδι, η τέχνη μας μαθαίνει να αναζητάμε, να επεξεργαζόμαστε, να αναδομούμε εμπειρίες διευρύνοντας έτσι το οπτικό μας και κατ’ επέκταση το νοητικό μας πεδίο.   

Μαράη Γεωργούση
Ιστορικός Τέχνης, (Master 1&2 SORBONNE-Paris IV στην Ιστορία της Τέχνης,
Υπ. Διδάκτωρ στην Ιστορία της Τέχνης, Μέλος της Ε.Ε.Ι.Τ.).


-----------------


            Ροπή και Μνήμη στην ποίηση του Κώστα Ευαγγελάτου

  Ο Κώστας Ευαγγελάτος γράφει ποιήματα και εκφράζεται με τον γραπτό λόγο ήδη από τη δεκαετία του 1980.
  Προσωπικά σ’ αυτή του τη δραστηριότητα τον παρακολουθώ από το 1993 με την «Τετραλογία της Υγρασίας», το 1996 με την «Οθόνη των ονομάτων» και το 1997 με την «Ιδεογραφική Σμίλη».
 Ομολογώ ότι «Η ροπή της μνήμης», η ποιητική συλλογή του Κώστα Ευαγγελάτου, όπου εκτενές μέρος της παρουσιάζεται στην παρούσα γαλλική έκδοση, με άγγιξε βαθιά, με συγκίνησε έντονα και βρήκα μέσα στη ροή των λέξεων και την πλοκή των νοημάτων, θαμμένα συναισθήματα και κρυμμένες σκέψεις του μυαλού μου, συχνά μνήμες ξεχασμένες.

  «Η ροπή της μνήμης» είναι ένα έργο βαθιά συναισθηματικό, που  μέσα στις διαδρομές του, ο καθένας μας θα βρει δικές του στιγμές, δικές του αναμνήσεις, πτυχές του εαυτού του, ταυτόσημες αλήθειες.
  Πράγματι, που μας οδηγεί η μνήμη; Η μνήμη είναι ο άγγελος και ο σατανάς. Το καλό και το κακό. Το όνειρο και ο εφιάλτης. Η επιτυχία και η δυστυχία της ζωής μας. Ο μέγας κριτής των πράξεών μας, των ελπίδων μας, της ζωής μας που πιθανόν να είχαμε αν το παρελθόν είχε ανατραπεί ή είχε άλλη πορεία.
  Η πάλη της ψυχής να ξεχάσει, η εναγώνια προσπάθεια να ξαναζήσει την ευτυχία που χάθηκε, που έφυγε πιθανόν για πάντα.
                            «Οι κρουνοί της λησμονιάς
                               ξέπλυναν τα θυμήματα»

  Η μνήμη είναι οι ερινύες της ψυχής μας και ο φύλακας άγγελος της ζωής μας.
                             «.....ονειρεύεσαι τους Κήπους της Εδέμ
                                    Γύρω σου ζουν οι εφιάλτες».
 Η μνήμη, μας φέρνει στο νου, χιλιάδες πρόσωπα, εκφράσεις, χαμόγελα, μάτια, δάκρυα, βλέμματα!
                             «Βαδίζω σαν τρελός στη λεωφόρο...
                               εδώ σε φίλησα – εκεί γελάσαμε
                               εκεί κοιτάξαμε μαζί τον ουρανό.
                               Εκεί – εδώ – πού άραγε;
                               Το φάντασμά σου χάθηκε
                               στις παιδικές χαρές
                               και ζει χωρίς εμένα».

  Με τις μνήμες, οι συνειρμοί μπερδεύονται. Ξεχνάς, ξαναθυμάσαι.
Η καρδιά πονάει, ματώνει, το κλάμα φέρνει τη χαρά, την αγαλλίαση, το γέλιο!
                             «Φωτογραφίες φίλων ξαχνισμένες
                               αρνητικά για πάντα φυλαγμένα
                               σε φακέλους απόρρητους της μνήμης».

Τι κι αν τα πρόσωπα απουσιάζουν; Βρίσκονται στην καρδιά σου, γεμίζουν το μυαλό σου, τις μέρες και τις νύχτες σου. Τα πρόσωπα φέρνουν μαζί τους μυρωδιές, έρωτα, γαλήνη, γεύσεις γλυκές και πικρές του πόνου, αισθήσεις, εντυπώσεις, ματιές, ανίχνευση, αναζήτηση, προσμονή, αναμονή, απουσία, θλίψη, μελαγχολία, οργή, θυμό, πόνο, εξαπάτηση, οδύνη!
 Κι όλα αυτά, γιατί οι αναμνήσεις είναι συνδεδεμένες με τις αισθήσεις!
                      «Μηχανουργείο πόνου η καρδιά μου
                        σε κάθε τρίξιμο της πόρτας
                        ελπίζει κάποιον ερχομό».

                     «Ανέτοιμος για μοναξιά
                      σαλπάρω για τα γκρίζα χρώματα»...
                    «Ακούω ακόμη τις κραυγές»...
                   «Του πόνου όμως η δαμάλα
                    σερβίρει ξύδι και χολή».

 Ροπή και μνήμη. Δύο λέξεις εντελώς αντίθετες μεταξύ τους που συνδεδεμένες όμως μπορούν να φανούν καταλυτικές για την ανθρώπινη φύση.
  Ετυμολογικά και εννοιολογικά, τη λέξη «ροπή», τη συναντούμε τόσο στη φυσική και τα μαθηματικά, όσο και στη ψυχολογία. Θεωρείται δε, η έντονη κλίση ενός ατόμου προς ορισμένες πράξεις, κυρίως κακές, μέχρι που μπορεί να εξελιχθεί στο βαθμό του πάθους.
   Μπορεί αλήθεια, η ροπή της μνήμης να γίνει πάθος; Έμμονη ιδέα;
Μπορεί να συμβεί στην ανθρώπινη ψυχή, ουσιαστικά να μην ζει, αλλά μόνο να θυμάται;
                  «Στο πείσμα της απόφασης στερεύω την ψυχή μου».
                                
    Στα πρώτα χρόνια της ανθρώπινης ύπαρξης, η μνήμη αρχίζει να δημιουργείται, να γεννιέται και αυτές οι πρώτες καταγραφές του μυαλού μας, οι οικογενειακές μνήμες, είναι που θα μας κυνηγούν σ’ όλη μας τη ζωή.
                  «Αγάπη μνήμη που καρπίζει βάλσαμο».

   Σιγά –σιγά, η μνήμη γίνεται ανάμνηση που συχνά δεν δικαιούται να έχει ο κάτοχός της. Πολλές φορές, η ανάμνηση γίνεται συνήθεια. Η ανθρώπινη φύση έχει την τάση να συνηθίζει εύκολα συχνά και τις πιο αντίξοες καταστάσεις.
                   «Ζωγράφισα το όνειρο και ζουν οι εφιάλτες».
 
   Στην ανθρώπινη φύση όλα είναι δυνατά. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε τα συναισθήματα των άλλων. Τελικός κριτής, μέσα από τη διαδικασία της ανάμνησης, θα είναι η συνείδησή μας.  Στο πέρασμα των ημερών, η αλήθεια βγαίνει μπροστά μας. Τα πράγματα και οι καταστάσεις μπορούν πάντα να αλλάζουν, μέσα σε μια μέρα, σε μια στιγμή. Μπορεί να σου συμβεί το χειρότερο, να χάσεις τα πάντα, πραγματικά τα πάντα!
Η εμπειρία δίνει γνώση και η γνώση είναι δύναμη. Σε κάνει να νοιώθεις ευτυχής, πλήρης. Η ζωή, σου φάνηκε απλόχερη και γενναιόδωρη. Όσο για τις κακές αναμνήσεις, ήταν θετικό κομμάτι του εαυτού σου. Έζησες τον πόνο και τον ξεπέρασες. Τώρα πια δε φοβάσαι, έγινες δυνατός. Αντέχεις!
             «Θεέ μου, σ΄ ευχαριστούμε που τρέφεις πάντα την αυγή».             
                     

                                                                Αννίτα Πατσουράκη
                                                                   Ιστορικός Τέχνης
                              
ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, ΜΑΡΑΗ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗ, ΑΝΝΙΤΑ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗ, ΑΘΗΝΑ 2012

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΘΗΝΩΝ (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ / ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ, 1983 / ΑΡΧΕΙΟ






COSTAS EVANGELATOS, photos: Αφροδίτη Σπαντιδέα, 1983

ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΘΗΝΩΝ (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ)

ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ, 1983

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΟΥΤΣΟΜΗΤΟΠΟΥΛΟΥ.

            -Απόψε έχουμε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενούμε στο παράρτημά μας, ένα σημαντικό μέρος της δουλειάς του Κώστα Ευαγγελάτου.
            Ο εκλεκτός καλλιτέχνης, ζωγράφος και ποιητής, που είναι πια γνωστός στην Καλαμάτα, μια και είναι η τρίτη φορά που εκθέτει έργα του στην πόλη μας, βρίσκεται στο 10ο χρόνο της καλλιτεχνικής του αναζήτησης.
            Η αποψινή έκθεση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί ο καλλιτέχνης εκτός από τη φάση της δουλειάς του που περιλαμβάνει τις ανατομικές παραλλαγές, κάνει μια μικρή αναδρομή στη προηγούμενο έργο του. Έτσι έχουμε δείγματα δουλειάς από τρεις χαρακτηριστικές φάσεις της πορείας του καλλιτέχνη.
            Έχουμε την πρώτη περίοδο με το όμορφο τοπίο του Κώστα Ευαγγελάτου. Ένα τοπίο που ο ζωγράφος δένει σφιχτά με τον έσω κόσμο το δικό του με τον έσω κόσμο του ανθρώπου, ένα τοπίο που δεν υπάρχει, παρά μόνο όταν μπορεί να αποκλείσει σύγκριση ή ταύτιση.
            Προχωρούμε σε μια δεύτερη φάση δουλειάς, όπου το τοπίο που αναφέραμε αρχίζει να γεμίζει με ενδεικτικά στοιχεία σύμβολα, το δένδρο, το πουλί, το φύλλο, σύμβολα, που μαζί με το χρώμα ή τον τόνο, γίνονται πάλι έκφραση μιας εναγώνιας προσπάθειας γι’ απελευθέρωση.
            Και φθάνουμε στην τρίτη και κύρια φάση των ανατομικών παραλλαγών όπου ο Κώστας Ευαγγελάτος, αφήνοντας εντελώς κατά μέρος το χρώμα, χρησιμοποιεί σα μέσο έκφρασης τη φόρμα. Ο ζωγράφος, γίνεται γλύπτης, το πινέλο γίνεται σμίλη για να χαράξει φόρμες ανθρώπινες, γεμάτες ομορφιά, δίνοντας όχι μόνο τη διαγραφή αλλά και την ανατομία του αντικειμένου.
            Έτσι όπως θα δείτε η καινούργια δουλειά του Κώστα Ευαγγελάτου περιλαμβάνει πρόσωπα με μια πρωτόγνωρη εξπρεσιονιστική γοητεία, ρωμαλέα ανδρικά σώματα, με ακρίβεια φτασμένου καλλιτέχνη, θηλυκές φόρμες που εκπλήσσουν με τον αισθησιασμό τους. Είναι σίγουρο ότι ο ποιητής – ζωγράφος, σ’ αυτή τη φάση της δουλειάς του «ξεπέρασε το κατώφλι του συναισθήματος και πέρασε στη δοκιμασία της νόησης».
            Μα καιρός ν’ ακολουθήσουμε τον Κώστα Ευαγγελάτο στη μέχρι εδώ πορεία του, που είναι ήδη «μια πλήρωση αλλά και μια υπόσχεση». Γιατί η πορεία που χάραξε ο νεαρός καλλιτέχνης σίγουρα τον οδηγεί ψηλά. Του το ευχόμαστε μ’ όλη μας την καρδιά.

Αγγελική Κουτσομητοπούλου
Διευθύντρια
Γαλλικού Ινστιτούτου Καλαμάτας
15 Οκτωβρίου 1983