ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ / ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ "ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΣ", ΤΕΥΧΟΣ 85. / 2026

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ».- Στο 85ο τεύχος του Περιοδικού Λόγου και Τέχνης ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΣ, συνέντευξη του ζωγράφου, ποιητή, θεωρητικού της τέχνης Κώστα Ευαγγελάτου στην εκδότρια του Ιστορικού Περιοδικού ΣΤΑΜΑΤΙΑ ΝΙΚ. ΚΑΠΠΕ./ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ.- κ. Κώστα Ευαγγελάτε είστε επτανήσιος! Mιλήστε μας για τη ζωή σας στο όμορφο νησί της Κεφαλονιάς, για την οικογένειά σας και τι ρόλο έπαιξε το περιβάλλον σας στην εξέλιξη σας στο δρόμο της τέχνης. Τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια στο γραφικό μετασεισμικό Αργοστόλι της Κεφαλονιάς με τους αγαπημένους αλλά συντηρητικούς γονείς μου και την ευρύτερη παραδοσιακή οικογένεια καθόρισαν ουσιαστικά την πρώιμη εμφάνιση των έμφυτων καλλιτεχνικών δυνατοτήτων μου. Παρά τις αντιδράσεις και τις νουθεσίες με επιμονή συνέχισα ακάθεκτος. Το πρώτο εκθεσιακό μου ξεκίνημα, μαθητής γυμνασίου, το 1973-74, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στο Δημαρχείο της γενέθλιας πόλης μου και παραμένει στη μνήμη μου πολύ ζωντανό. Ήμουν 16 χρόνων και ήδη επι τρία χρόνια πριν προετοιμαζόμουν για την έκθεση που είχε βασικά δύο κεντρικές ενότητες. Ζωγραφικά σχέδια μορφών με μελάνι, ερειπιογραφίες και τοπία εκ του φυσικού με σινική μελάνη και λάδια καθώς και φανταστικές συμβολικές, αφαιρετικές συνθέσεις με ποικίλα υλικά, δείγματα του εφηβικού προβληματισμού μου. Οι σπουδές σας στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, πως ήταν εκείνη την εποχή η τέχνη και ποιο ρεύμα επικρατούσε στη ζωγραφική; Πως επηρέασε τα έργα σας εκείνης της περιόδου; Με υποτροφία για εικαστικές και θεωρητικές σπουδές στη Νέα Υόρκη, που έλαβα το 1983 από Αμερικάνικο εκδοτικό οίκο γνώρισα, βίωσα πολλαπλά και εν μέρει επηρεάστηκα θετικά αλλά και κριτικά από τον οργασμό τέχνης και νέων ιδεών που ανθούσαν εκεί. Το 1984 και το 1985 εξέθεσα σε τρείς ατομικές εκθέσεις σχέδια και ζωγραφικά έργα μου στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα είχα σπουδαίες αισθητικές εμπειρίες και συναντήθηκα με κορυφαίους καλλιτέχνες της εποχής. Μεγάλο φάσμα της δουλειάς μου τότε βασιζόταν στις «Σωματογραφίες / Bodygraphics» και τις «Εννοιολογικές Συλλήψεις» μου, ενώ επικρατούσε στις γκαλερί η αφηρημένη εξπρεσιονιστική σχολή αλλά και τα έργα της pop art. Οι εκθέσεις συνοδευόντουσαν από ενθουσιασμό και απήχηση, είτε στους κύκλους των ειδικών, είτε και στους ευρύτερους των ξένων φιλότεχνων, των ομογενών και κάποιων ανερχόμενων συλλεκτών. Επιστρέψατε πίσω στη χώρα μας. Oι ευκαιρίες εδώ είναι εξίσου ίδιες από το εξωτερικό για σταδιοδρομία στην τέχνη; Παρόλη την επιτυχία που είχα τόσο στον τομέα των σπουδών μου, όσο και εκθεσιακά στη Νέα Υόρκη και στο Παρίσι αποφάσισα να επιστρέψω και να διαμείνω στην Αθήνα. Οι λόγοι ήταν κύρια συναισθηματικοί αλλά και ιδεολογικοί και μου έδωσαν την δύναμη να μη δελεαστώ από τις υπαρκτές δυνατότητες να εδραιωθώ στην Αμερική. Βέβαια η επιστροφή μου στην Ελλάδα μου προξένησε αρχικά μια μεγάλη απογοήτευση στην «επαρχιακή» ντόπια κατάσταση της τέχνης που διαπίστωσα να επικρατεί. Η σταδιοδρομία στην τέχνη παντού έχει δυσκολίες. Όμως έλειπε και ακόμη λείπει η πολιτιστική πολιτική με όραμα και πειθώ που μπορεί να αναδείξει τις αξίες. Ευτυχώς όμως στο τέλος του 1986 μου προτάθηκε η καλλιτεχνική διεύθυνση της Γκαλερί DADA, που τότε ήταν από τις κορυφαίες αίθουσες τέχνης της Αθήνας και δραστηριοποιήθηκα άμεσα με ενθουσιασμό. Κύρια προσπάθεια μου ήταν η ανακάλυψη άξιων εικαστικών του παρελθόντος που δεν είχαν προβληθεί επάξια τότε, αλλά και η προώθηση των τάσεων και των νέων εκφραστικών τρόπων της μοντέρνας και της σύγχρονης τέχνης. Είναι τα έργα σας χωρισμένα σε περιόδους καθώς περνάνε τα χρόνια από όταν αρχίσατε την ενασχόλησή σας με την τέχνη; Mε διαφορετικές τεχνοτροπίες, υλικά και επιρροές; Όταν άρχισα να ζωγραφίζω πειραματιζόμουνα με όλες τις τεχνικές, Ζωγράφιζα καθημερινά εκ του φυσικού, τοπία, πρόσωπα, λουλούδια, ιδιαίτερα όμως με γοήτευε η αφηρημένη τέχνη. Σε κάθε θεματογραφική φάση της δουλείας μου ( Ερειπιογραφίες, Φανταστικά τοπία, Συμβολιστικά έργα, Σωματογραφίες, Ιδεογραφίες, Εννοιακές συλλήψεις, Νεφελογραφίες, Αρχαικές μορφές, Εννοιακά κιονόκρανα, Εννοιολογικές Συνθέσεις) υπάρχουν έργα ορόσημα, με την έννοια ότι οπτικοποιούν συνοπτικά και τεχνοτροπικά τις εκάστοτε αισθητικές προθέσεις μου. Θα έλεγα ότι το μεγάλων διαστάσεων τρίπτυχο ζωγραφικό έργο μου «Σώμα-Σήμα-Πάθος» είναι ένα ορόσημο των αισθητικών μου πεποιθήσεων, με βάση τη μελέτη μοντέλων και την συμβολική ανάπλαση του ανθρώπινου σώματος στο χώρο. Ως καλλιτεχνικός διευθυντής στην γκαλερί DADA / EST στην Αθήνα. Μιλήστε μας για τους καλλιτέχνες της εποχής εκείνης και τις εκθέσεις που έγιναν στην γκαλερί. Ο κόσμος αγόραζε έργα τέχνης τότε πιο πολύ σε σχέση με το σήμερα; Οπωσδήποτε η δεκαετία που ήμουν υπεύθυνος για τις εκθέσεις στην DADA ήταν καθόλα διαφορετική και θα έλεγα, παρόλα τα υπαρκτά και τότε προβλήματα, υπήρξε μια «χρυσή εποχή». Υπήρχαν τότε σημαντικοί συλλέκτες, είχε αρχίσει να αυξάνεται το φιλότεχνο κοινό, οι τιμές των έργων υψηλές μεν, αλλά αγόραζαν έργα και αρκετοί καλλιεργημένοι άνθρωποι της μεσαίας τάξης. Υπήρχε στους φιλότεχνους πολύ έντονος ο θαυμασμός και ο σεβασμός για το μοναδικό, το χειροποίητο εικαστικό έργο και η επιθυμία τους να αποκτήσουν αυθεντικά έργα τέχνης, έστω και με δόσεις. To έργο σας την περίοδο 1990, στο ART STUDIO "EST". Η υλοποίηση μιας καλλιτεχνικής συνύπαρξης και συνεργασίας όλων των τεχνών με αντισυμβατικό χαρακτήρα ήταν ο κύριος στόχος μου καθώς και όλων των μελών της ομάδας του Art Studio «Est», όπως και η διαρκής αισθητική αναζήτηση. Κύρια όμως το νέο εικαστικό είδος των performance και της body art έδινε τότε την κύρια δυνατότητα οπτικοποίησης των δυνατοτήτων της ζωντανής παράστασης και των εννοιολογικών της προεκτάσεων σε μια χρονική στιγμή που ανάλογες δράσεις-συμβάντα ήταν αν όχι άγνωστες, πάντως ελάχιστες, με εμβέλεια σε ένα κύκλο της εικαστικής "ελίτ" και το ευρύτερο φιλότεχνο κοινό τις αμφισβητούσε ή και τις απέρριπτε. Έχοντας μελετήσει από νωρίς, πρακτικά και θεωρητικά το φαινόμενο των performance και της body art σε διεθνές επίπεδο παρουσιάστηκαν “ζωντανά εiκαστικά έργα” που άφησαν εποχή. Στην πορεία από το 1990-2010 συνεργάστηκαν με το EST, με την ιδιότητα του μέλους, του αρωγού μέλους ή του απλού συνεργάτη, 200 και πλέον εικαστικοί, ιστορικοί, θεωρητικοί, κριτικοί τέχνης, λογοτέχνες, ηθοποιοί, μουσικοί, χορευτές και μοντέλα. Οπωσδήποτε η επιτυχία του Art Studio «Est» επηρέασε θετικά το καλλιτεχνικό σκηνικό κει έγινε υπόδειγμα για νέα ανάλογα σχήματα, που δεν είχαν όμως την ιδεολογική αρχή της ανεξάρτητης προσφοράς αλλά της επιδοτούμενης κρατικής και χορηγικής στήριξης, με όλα όσα αυτή η κατάσταση συνεπάγεται. Αλλά και για το 2000 πως ιδρύσατε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς την Σύγχρονη Πινακοθήκη «VILLA ΡΟΔΟΠΗ», τι ήταν πριν το κτίριο αυτό και πως το διαμορφώσατε; Ποιες οι εκδηλώσεις στο χώρο; Προσφιλές καταφύγιο και εκθεσιακός χώρος των εικαστικών μου έργων καθώς και των ντοκουμέντων από τις εικαστικές δράσεις μου στην Ελλάδα και το εξωτερικό έγινε από το 2000 η Villa "Ροδόπη". Μετά την αποδημία των γονέων μου Χαρίλαου Κ. Ευαγγελάτου και Ροδόπης Σ. Τσάση - Ευαγγελάτου έγινε με σχέδια μου ανακαίνιση του συγκροτήματος τριών οικιών που κληρονόμησα και η αξιοποίηση του επάνω ορόφου και τμήματος του ισογείου του πατρικού οικήματος, σε καλλιτεχνικό εικαστικό κέντρο και αρχείο που ολοκληρώθηκε το 2001. Η μεγάλη επιτυχία των πρώτων εκδηλώσεων τέχνης και λόγου οδήγησε στο να συνεχιστούν σε ετήσια βάση τα καλλιτεχνικά δρώμενα με σημαντική συμμετοχή προσωπικοτήτων και πανελλήνια εμβέλεια. Η Villa "Ροδόπη" που φέρει έκτοτε τιμητικά το όνομα της μητέρας μου, με εκθεσιακό χώρο και διαμορφωμένο κατάφυτο κήπο, έγινε τους θερινούς μήνες, τόπος αισθητικής επικοινωνίας με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες και φιλότεχνους. Κορύφωση των εκδηλώσεων είναι η ετήσια βεγγέρα του Αυγούστου «Πανσέληνος στον Κήπο». Κύριο εκθεσιακό υλικό της αποτελεί η μόνιμη συλλογή με έργα σύγχρονης τέχνης. Σημαντική θέση στα εκθέματα έχει η συλλογή έργων και εκδόσεων τέχνης Επτανησίων δημιουργών. Παράλληλα έχει συγκεντρωθεί το αρχείο της ιστορικής γκαλερί DADA Art Gallery (1978-1996), της πρωτοποριακής ομάδας τέχνης Art Studio "EST" (1990-2010) και του Αρχείου Fototanism, με διαχρονικά φωτογραφικά εκθεσιακά και εκδοτικά ντοκουμέντα. Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια. Θυμάμαι τις ομαδικές εκθέσεις σε διάφορους πολιτιστικούς χώρους στην Αθήνα που συμμετείχαμε και μαζί, μιλάω για αρχές του 2003 και έπειτα. Τι θυμάστε από αυτό το ταξίδι σας στην τέχνη;Για αυτές τις εκθέσεις και τους καλλιτέχνες που έπαιρναν μέρος; Τα πρώτα χρόνια μετά την είσοδο του 21ου αιώνα υπήρξε μια αισιόδοξη εκθεσιακή άνθηση. Είχα λάβει μέρος σε αξιόλογες εικαστικές εκθέσεις και είχαν γίνει σημαντικές παρουσιάσεις σε αρκετές από αυτές, της συγκεντρωτικής έκδοσης των ποιημάτων μου με τίτλο «Αλέα Προσομοίων», εκ. Απόπειρα. Τότε πρωτοστατούσαν στις διοργανώσεις μεγάλων ομαδικών εκθέσεων και πολιτιστικοί σύλλογοι, όπως η Ευρωπαική Εταιρεία Επιστημόνων, Λογοτεχνών-Καλλιτεχνών στο Ρόζ Κτίριο, στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός», την Αίθουσα «Α.Τρίτση» του Δήμο Αθηναίων, τον Ελληνογαλλικό Σύνδεσμο κ.α.. Μετά όμως τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 άρχισε μια αντίστροφη μέτρηση που κορυφώθηκε στον τόπο μας, αλλά και διεθνώς με τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης περί το 2009. Από τις ατομικές σας εκθέσεις σε πολλές πόλεις του εξωτερικού τι κρατάτε κ. Ευαγγελάτε τι πήρατε από αυτές τις εκδηλώσεις; Ηθική ικανοποίηση, υλική, τι σας πρόσφεραν αυτές οι εκθέσεις ατομικές και ομαδικές; Όλες οι εκθέσεις μου στο εξωτερικό ήταν για μένα σεμινάρια μελέτης και επίγνωσης για πολλά ουσιαστικά θέματα προσανατολισμού, πρακτικής και επαγγελματικής συμπεριφοράς που απασχολούν τον κάθε καλλιτέχνη που βιοπορίζεται αποκλειστικά από την τέχνη. Πολύ σημαντική επίσης ήταν η διεθνής επαφή μου με σύγχρονους καλλιτέχνες και διανοουμένους. Ομολογώ ήμουν ιδιαίτερα τυχερός αφού σχεδόν όλες οι μεγάλες εκθέσεις μου, ειδικά οι επτά ατομικές μου στο Παρίσι είχαν απήχηση και ικανοποιητικά έσοδα, με τα οποία άντεξα τα πολύ αρνητικά επακόλουθα της οικονομικής κρίσης και της πανδημίας. Βέβαια είναι ευνόητη η ηθική ικανοποίηση για τις εκθεσιακές δυνατότητες σε μητροπόλεις της τέχνης και την βιωματική παρουσία μου στο περιβάλλον των αισθητικών εξελίξεων. Πιστεύετε ότι η εποχή που ζούμε με όλες τις κρίσεις και τις δυσκολίες, βοηθάνε την τέχνη; Γίνονται σήμερα εκθέσεις όπως σε άλλες παλαιότερες εποχές και ποιος ο αντίχτυπος; Η εμφάνιση και η ραγδαία, ποικιλότροπη και ασταμάτητη επέλαση της τεχνολογίας και όλων των νέων μέσων που βασίζονται σε ηλεκτρονικές εφαρμογές και επεξεργασίες ανέτρεψε πολλά δόγματα, αξιώματα και πεποιθήσεις καταργώντας την έννοια της μοναδικότητας, του χειροποίητου, της ανθρώπινης άμεσης δημιουργίας. Όπως σε κάθε εποχή που γίνονται θεμελιώδεις αλλαγές χρειάζεται χρόνος προσαρμογής και θέληση για να εξοικειωθεί ο σύγχρονος καλλιτέχνης με τις ανατροπές και με τις δυνατότητες που του παρέχονται. Όμως παρά τις σοβαρές αντιδράσεις βιώνουμε το «μεταξιωμένο» παρόν και το διαφορετικό, απροσδόκητο μέλλον της εκφραστικής διαδικασίας, που σε συνδυασμό με την ταχύτατη αναπτυγμένη τεχνητή νοημοσύνη θα χαράξουν καθοριστικά νέους ορίζοντες οπτικοποιημένων συναισθημάτων και εμπειριών, με απρόβλεπτες συνέπειες. Ο καλλιτέχνης πρέπει να βάζει όρια στην τέχνη του; Tι τα καθορίζει αυτά τα όρια σε κάθε εποχή και τι μπορεί το κοινό να δεχτεί στην τέχνη; Το θέμα της τέχνης και του καλλιτέχνη που ελεύθερα, ανεξάρτητα και πηγαία δημιουργεί είναι όντως θεμελιώδες και ουσιαστικό για την σχέση της επικοινωνίας με το κοινό. Τα όρια αρμόζει να τα θέτει ο ίδιος αντιλαμβανόμενος τα ενσυνείδητα, μέσα από συνεχή διαδικασία παιδείας. ηθικής επιλογής, αισθητικής έρευνας, μεθόδων, στόχων και το κυριότερο της ιδεολογίας του. Οι προκλήσεις όταν συμβούν και ενοχλήσουν τους έχοντες την «μέση αντίληψη» περί ορίων, πιθανόν να έχουν άσχημες συνέπειες. Θέλει όμως πραγματικά την υπέρβαση των ορίων, όποιος είναι πρόθυμος και να πάθει… Έχουν εκδοθεί βιβλία σας με αισθητικά δοκίμια, ποιήματά σας σε δεκαεπτά συλλογές στην Ελληνική, Αγγλική και Γαλλική γλώσσα μιλήστε μας για αυτά. Στη συλλογή «Ποιήματα 1973-75», εκ. Επτάλοφος, 1975, κυριαρχεί η εφηβική κραυγή μου, για συμβατική απελευθέρωση και διατυπώνονται οι ρομαντικές καταβολές μου. (Αρχίζω την πορεία / μέσα σε πόλεις με εξατμίσεις / και ατσάλινα ένστικτα). Στην αιρετική μου «Τολμηρή Επίλυση», 1977, η νεωτερική γραφή μου στον τύπο της παρτιτούρας σύγχρονης μουσικής παρωδεί χαριτωμένα τις κατεστημένες αξίες. Στα «Γραφήματα», 1978, καυστικά και ειρωνικά επιγράμματα-αποφθέγματα ενίοτε σοκάρουν πικρά τον αναγνώστη. (Ζωή: ο μέσος και άκρος λόγος της Ποίησης και του Έρωτα.),( Το μόνο θάψιμο που γίνεται προθύμως και δωρεάν είναι το εν ζωή.) Το ποίημα μου «Το Δωμάτιο», 1980, είναι ο τραγικός μονόλογος ενός νέου που η ζωή τον απογοητεύει και τον κυριεύει η περιέργεια του θανάτου. (Δειλά χείλια χέρια τείνοντας / Συνουσία λειτουργία νιότη μανία.) . To «Δωμάτιο» μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στην αγγλική γλώσσα από τον κορυφαίο ελληνιστή και μεταφραστή Κίμωνα Φράιερ. Το «Μυθογράφημα», 1983, περιγράφει την αλληγορική λειτουργία ενός χαοτικού κόσμου. Το «Φίλμ», Νέα Υόρκη 1984, τελευταίο ποίημα της πρώτης συγγραφικής μου περιόδου, με κινηματογραφική ροή καταγράφει την δυναστεία του «δούναι και λαβείν». Μετά μία δεκαετία ακριβώς η συγγραφή της ποιητικής συλλογής «Η οθόνη των ονομάτων» αναβιώνει την χαρά της ποιητικής μου έκφρασης, με την δύναμη του έρωτα, της νιότης και της ομορφιάς. Η ποιητική αποτύπωση γίνεται σε ακροστιχίδες υπαρκτών ονομάτων προσώπων. Στον ίδιο περίπου προσανατολισμό, εμπλουτισμένες με το στοιχείο της απώλειας αγαπημένων, την ερωτική θλίψη, την κοινωνική αναστάτωση, την απειλή ενός νέου αλλοτριωμένου κόσμου είναι οι συλλογές μου. «Η Ροπή της Μνήμης» 1999, «Η Ελεγεία των Εκβατάνων» 2006, (Οι τυμβωρύχοι / συντάσσουν τους κανόνες / της ηθικής νεοπλασίας / με τηλεδιακόσμηση / των συλημένων τάφων.) και η συλλογή «Εγκάρσια Πτήση» 2011, εκ. Απόπειρα. Ακολούθησαν ο «Πολύσμιγος Αίνος» 2014, εκ.«Συλλογές» με ανέκδοτα ποιήματα του παρελθόντος και την ενότητα « Σφουμάτο και Ξίφος». Η συλλογή «Ερμητικές Λαμπίδες» 2017, εκ. «Άπαρσις», με κοινωνικές και ιδεολογικές νύξεις και διαπιστώσεις. Τα «Εγκάρσια Ρήματα», Εκ. «Άνω Τελεία» το 2021 είναι μια συγκεντρωτική έκδοση με επιλεγμένα ποιήματα αλλά και με αυτά που έγραψα στην διάρκεια της πρώτης καραντίνας για την πανδημία. Πλέον πρόσφατη είναι η συλλογή μου «Εγκόλπια Ιάματα» 2024, εκ. «Ατέχνως» με λυρική και στοχαστική προσέγγιση της ζωής και των ιδεών. Έχουν κυκλοφορήσει και εκδόσεις με ποιήματα μου, στη Γαλλική γλώσσα, οι οποίες παρουσιάστηκαν σε εικαστικές εκθέσεις μου στο Παρίσι το 2008, 2012 και 2017 καθώς και μία συλλογή στην αγγλική γλώσσα « In the Small Mirror», που είχα γράψει σπουδαστής στο Μανχάταν. Κώστα Ευαγγελάτε, όπως μας αναφέρει και ο κ. Δημήτρης Καραμβάλης στον «ποιητικό Αίνο» του για το έργο σας «έχουμε να κάνουμε με το πεδίο βολής ενός καλλιτέχνη που διαρκώς ανανεώνει τα εκφραστικά του μέσα και που το σχέδιο και η εικόνα συμβαδίζουν και συλλειτουργούν με τον στίχο, αρμονικά, δίχως να συσκοτίζουν και να περισφίγγουν η μια μορφή της τέχνης, ζωγραφική, την άλλη της ποίησης…» πως αυτά τα δυο συμπληρώνουν το ένα το άλλο; Η ζωγραφική αποκρυστάλλωση του εξωτερικού και εσωτερικού μου κόσμου και η ποιητική γραφή σαν βίωμα και αδήριτη ανάγκη, με βοήθησε να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου, να υπερβώ και να διακριθώ από το κοινό μέτρο των κάθε λογής «πρέπει», που απεχθανόμουν ανέκαθεν. Αργότερα, όλα όσα άγουρος πίστευα, θεμελιώθηκαν στην πορεία από την τάση μου για γνώση, μελέτη και εξελικτική εμβάθυνση, με την θεωρητική και ιστορική μου κατάρτιση και συγγραφή. Το θέμα είναι για μένα κάτι πολύ απλό και εγγενές. Από παιδί άρχισα να ζωγραφίζω παρατηρώντας την φύση, αλλά και εμπνεόμενος με τη φαντασία μου. Σχεδόν ταυτόχρονα άρχισα και να γράφω ποιητικές σημειώσεις, που λίγο αργότερα έγιναν ποιήματα. Η ζωγραφική με την ποίηση στην περίπτωση μου νομίζω ότι συγκλίνουν απόλυτα, με τα ειδικά μέσα και τρόπους βέβαια της κάθε τέχνης. Στην καρδιά μου κορυφαία θέση έχει η ζωγραφική που σαν αρχική αισθητική «σιωπηλή» γλώσσα μου, αναγκαία για την ύπαρξη μου στον κόσμο, έγινε με το χρόνο και η ποιητική μου γλώσσα που εδράζεται στο νού μου και καταγράφει θεωρητικά έννοιες ζωής και τέχνης. Ο ποιητικός λόγος μου είναι με παράδοξο τρόπο αυτόνομος. Είστε μέλος σε πολλές εταιρείες λογοτεχνών και συλλόγους. Τι πιστεύετε ότι προσφέρουν στα ελληνικά γράμματα και στις τέχνες; Ως μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής Εταιρίας των Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος της Εταιρίας Ελλήνων λογοτεχνών, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» καθώς και μέλος του Επιμελητήριου Εικαστικών Τεχνών (ΕΕΤΕ) και άλλων φορέων, έχω διαπιστώσει τις δύσκολες προσπάθειες για την συσπείρωση των ανθρώπων του πνεύματος στις αντίξοες συνθήκες της εποχής μας. Πάντως η συμβολή όλων των συλλογικών φορέων στο πολιτιστικό «γίγνεσθαι» είναι πολύ μεγάλη, ενίοτε σημαντική, πολυπρισματική και αποτελεσματική, όσον αφορά την ποιοτική καλλιέργεια του ευρύτερου κοινού, με εκδηλώσεις, διαγωνισμούς και εκδόσεις λόγου και τέχνης. Κάνετε σχέδια για μελλοντική έκθεση αλλά και νέες εκδόσεις για το 2026; Μια ευχή σας για το μέλλον και για τον κόσμο μας! Φέτος είναι μια πολύ εξωστρεφής χρονιά. Έγιναν ήδη βραβεύσεις μου από πολιτιστικές ενώσεις και συλλόγους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πρόκειται να λάβω μέρος σε πολλές εικαστικές διοργανώσεις και ποιητικές ανθολογίες. Επίσης θα κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με ανέκδοτες επιστολές, που μου είχε στείλει από την Θεσσαλονίκη ο κορυφαίος ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος. Το μέλλον, όπως έχω γράψει, πάντα μας χρωστάει, οπότε ευελπιστώ να συνεχίσω την πολλαπλή εκφραστική μου δράση, που ανέκαθεν είχε εκπαιδευτική και διαφωτιστική πρόθεση. - Το ιστορικό περιοδικό ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΣ σας ευχαριστεί!

Ντίνος Χριστιανόπουλος “Γράμματα σε έναν Σμηνίτη”, Επιστολές Ντίνου Χριστιανόπουλου προς τον Κώστα Ευαγγελάτο. Εκδόσεις ΟΜΗΡΟΣ 2026. Γράφει η Δρ. Φιλοσοφίας Σοφία Μωραίτη

Παρουσίαση του βιβλίου: Ντίνος Χριστιανόπουλος “Γράμματα σε έναν Σμηνίτη”, Επιστολές Ντίνου Χριστιανόπουλου προς τον Κώστα Ευαγγελάτο. Εκδόσεις ΟΜΗΡΟΣ 2026. Γράφει η Δρ. Φιλοσοφίας Σοφία Μωραίτη.--/ «Μπροστάρηδες είναι οι Ποιητές κι αλίμονό τους αν δεν είναι». Με αυτόν τον στίχο του Άγγελου Σικελιανού θα ξεκινήσω την παρουσίαση του βιβλίου Ντίνος Χριστιανόπουλος, Γράμματα σε έναν Σμηνίτη. Επιστολές του Ντίνου Χριστιανόπουλου προς τον Κώστα Ευαγγελάτο. Το βιβλίο «Γράμματα σε έναν Σμηνίτη» αποτελεί μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εκδοτική παρουσία, όχι μόνο επειδή φέρνει στο φως άγνωστες επιστολές του Ντίνου Χριστιανόπουλου προς τον Κώστα Ευαγγελάτο, αλλά κυρίως επειδή αποκαλύπτει μια πιο προσωπική και ανθρώπινη διάσταση του σημαντικού Θεσσαλονικιού ποιητή. Μέσα από την αλληλογραφία αυτή, ο αναγνώστης δεν συναντά απλώς τον δημόσιο λογοτέχνη με την αυστηρή, συχνά αιχμηρή του στάση, αλλά έναν άνθρωπο που επιθυμεί την επικοινωνία, την συντροφικότητα και την διατήρηση ενός ουσιαστικού δεσμού με έναν νεότερο δημιουργό. Ο τίτλος διαθέτει επίσης μια διακριτική ποιητικότητα. Η λέξη «σμηνίτης» παραπέμπει στην νεότητα, στην μεταβατική περίοδο της στρατιωτικής θητείας, στην απόσταση και στην αναμονή· στοιχεία που ταιριάζουν απόλυτα με την μελαγχολική και εσωτερική ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε συχνά το έργο του Χριστιανόπουλου. Έτσι, το βιβλίο αποκτά μια διάσταση που υπερβαίνει την απλή δημοσίευση επιστολών και μετατρέπεται σε μια μικρή αφήγηση σχέσης, μνήμης και πνευματικής συντροφικότητας. Η αλληλογραφία δύο ανθρώπων του πνεύματος, ξεκινά το 1982, διακόπτεται το 1984 και ολοκληρώνεται το 2010 με την αρνητική απάντηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου σε πρόσκληση του Κώστα Ευαγγελάτου να επισκεφθεί στην Θεσσαλονίκη την έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής «Συνθέσεις και Φόρμες», επικαλούμενος αδυναμία μετακίνησης. Μίλησα για αλληλογραφία· στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται κυρίως για απαντητικές επιστολές του Χριστιανόπουλου σε αντίστοιχες επιστολές του Ευαγγελάτου, οι οποίες, δυστυχώς, δεν διασώζονται, όπως με διαβεβαίωσε ο ίδιος ο Κώστας Ευαγγελάτος. Το γεγονός αυτό προσδίδει στο βιβλίο μια ιδιότυπη μορφή μονολόγου, μέσα από τον οποίο ο αναγνώστης καλείται να ανασυνθέσει, έμμεσα και αποσπασματικά, τον διάλογο και την σχέση των δύο ανδρών. Η αξία του βιβλίου είναι πρωτίστως αρχειακή και ιστορική. Οι επιστολές λειτουργούν ως ντοκουμέντα μιας εποχής όπου η επικοινωνία μέσω γραμμάτων είχε ιδιαίτερο βάρος και συχνά μετατρεπόταν σε μορφή πνευματικής ανταλλαγής. Μέσα στις σελίδες του βιβλίου διαγράφεται όχι μόνο μια προσωπική σχέση, αλλά και ένα ολόκληρο πολιτιστικό κλίμα: η σχέση παλαιότερων και νεότερων δημιουργών, η ανάγκη για καλλιτεχνική αναγνώριση, η μοναξιά της επαρχίας ή της στρατιωτικής θητείας, καθώς και η σημασία της φιλίας στον χώρο των γραμμάτων. Το βιβλίο έχει επίσης, ιδιαίτερη σημασία επειδή αποκαλύπτει τον «ιδιωτικό» Χριστιανόπουλο: όχι μόνο τον ποιητή, αλλά τον άνθρωπο πίσω από το δημόσιο πρόσωπο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο ίδιος ο λόγος του Χριστιανόπουλου. Ακόμη και στις πιο απλές επιστολικές διατυπώσεις, διακρίνεται η γνωστή λιτότητα και ακρίβεια της γραφής του. Η γλώσσα του παραμένει άμεση, συχνά εξομολογητική, με μια εσωτερική συγκίνηση που δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό. Αυτό ακριβώς κάνει το βιβλίο γοητευτικό: η λογοτεχνικότητα δεν βρίσκεται σε μεγάλες ρητορείες, αλλά στον προσωπικό τόνο, στις σιωπές και στις μικρές καθημερινές παρατηρήσεις που αποκαλύπτουν έναν βαθιά ευαίσθητο άνθρωπο. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος απαντά, νουθετώντας και καθοδηγώντας έναν νέο, τότε, ποιητή και ζωγράφο, τον Κώστα Ευαγγελάτο στον τρόπο θεώρησης της ποίησης και της τέχνης, αλλά και στον τρόπο αντιμετώπισης της στρατιωτικής του θητείας. Είναι γνωστό ότι ο Χριστιανόπουλος υπήρξε μία από τις πιο ιδιαίτερες και αυθεντικές φωνές της νεοελληνικής ποίησης και ότι το έργο του χαρακτηρίζεται από βαθιά βιωματική ένταση. Ο Θεσσαλονικιός ποιητής αντιμετώπιζε την ποίηση ως πράξη αλήθειας και εσωτερικής ανάγκης. Δεν επεδίωξε την δημοσιότητα ούτε την λογοτεχνική προβολή· αντίθετα, παρέμενε πιστός στην αυθεντικότητα της έκφρασής του. Ήταν, επίσης, γνωστός για την αυστηρότητα της κριτικής του. Έτσι, στην πρώτη απαντητική επιστολή του, με ημερομηνία 2 Μαρτίου 1982, ο Χριστιανόπουλος εκφράζει την ικανοποίησή του για τον τρόπο με τον οποίο ο Κώστας Ευαγγελάτος δέχθηκε την αυστηρή κριτική του — πιθανότατα σχετικά με ποιήματα που του είχε αποστείλει — και διατυπώνει την ελπίδα ότι οι παρατηρήσεις του δεν θα λησμονηθούν στο μέλλον. Γράφει χαρακτηριστικά: «Ο τρόπος που δεχθήκατε την αυστηρή κριτική μου δείχνει άνθρωπο με ευγένεια χαρακτήρα και τρόπων και μου έκανε καλή εντύπωση. Ελπίζω τα λόγια μου να τα ξαναθυμηθείτε ύστερα από πολύ καιρό και ίσως τότε μερικά από αυτά να σας βοηθήσουν θετικά στις επιδιώξεις σας». Στην συνέχεια, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος απευθύνεται στον νεαρό σμηνίτη με έναν λόγο έντονα παραινετικό, σχεδόν δασκαλικό. Του υποδεικνύει τι πρέπει να αποφεύγει, πώς πρέπει να γράφει και, ουσιαστικά, διατυπώνει την δική του αντίληψη για την ποίηση και την τέχνη. Γράφει χαρακτηριστικά: «Όσο για σας, εύχομαι οι μήνες να κατρακυλούν, οι μέρες να λιγοστεύουν και γρήγορα να γλιτώσετε από τον εξουσιασμό των άλλων… όταν ξανατυπώσετε, δεν θα… ξαναβάλετε τη φάτσα σας στα εξώφυλλα, ούτε θα τυπώσετε εντυπωσιακά κακούς στίχους… Ίσως ο στρατός να σας διδάξει πως η ποίηση βγαίνει από τη συντριβή και δε χρειάζεται ούτε εικονογραφήσεις ούτε βεντετισμούς ούτε χυδαιολογίες». Μέσα από αυτά τα λόγια διαφαίνεται καθαρά η αισθητική και ηθική στάση του Χριστιανόπουλου απέναντι στην ποίηση. Η αληθινή ποίηση, κατά την δική του αντίληψη, δεν γεννιέται από την επιτήδευση, την προβολή ή τον ναρκισσισμό, αλλά από το βίωμα, την οδύνη και την εσωτερική συντριβή. Η τέχνη οφείλει να παραμένει αυθεντική, απαλλαγμένη από κάθε μορφή εντυπωσιασμού και προσωπικής ματαιοδοξίας. Αυτή άλλωστε, ήταν η συνολική του πορεία στην Νεοελληνική λογοτεχνία. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η παρατήρησή του για το «Αυτοβιογραφικό» κείμενο του Ευαγγελάτου: «Το “Αυτοβιογραφικό” γράφει … διαβάζεται ευχάριστα, γιατί έχει λόγο που κυλάει, αλλά είναι κατάμεστο ναρκισσισμού. Να μην ξεχνάτε ότι είναι αστείο να καυχιόμαστε για ό,τι υπόκειται σε φθορά…». Ο λόγος του Χριστιανόπουλου, αν και φιλικός και συμβουλευτικός, δεν παύει να είναι αυστηρός, αιχμηρός και συχνά εριστικός. Ωστόσο, πίσω από αυτήν την σκληρότητα διακρίνεται η αγωνία ενός ανθρώπου που αντιμετώπιζε την ποίηση με απόλυτη σοβαρότητα και απαιτούσε από τον νέο δημιουργό πειθαρχία, ειλικρίνεια και αυτογνωσία. Η αυστηρότητά του δεν αποσκοπεί στην απόρριψη, αλλά στην διαμόρφωση μιας ουσιαστικότερης σχέσης με την τέχνη και τον ίδιο τον εαυτό. Οι επιστολές δεν αποτελούν απλώς προσωπική επικοινωνία, αλλά μια ιδιότυπη σχέση μαθητείας. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος εμφανίζεται ως αυστηρός πνευματικός καθοδηγητής, που επιχειρεί να διαμορφώσει όχι μόνο την ποιητική γραφή, αλλά και την στάση ζωής του νεότερου Κώστα Ευαγγελάτου. Έχουν μια ιδιότυπη μίξη: τρυφερότητας και αυστηρότητας, ενδιαφέροντος και ειρωνείας, καθοδήγησης και εριστικότητας. Αυτό τις κάνει ζωντανές και αποκαλυπτικές για τον χαρακτήρα του ποιητή.Γράφει : «…Όσο για την πρωτότυπη έκθεση με ρολά τηλετύπων, χαίρομαι πραγματικά, αρκεί να μην ξεχνάτε πως η πρωτοτυπία μερικές φορές από μόνη της δεν καταξιώνει την τέχνη. Ειδικά εσείς πρέπει να είστε αυτοσυγκρατημένος γιατί με τις ιδιότητες που έχετε (στη ζωή νάρκισσος, στην τέχνη βιαστικός) φοβούμαι πως θα φάτε τα μούτρα σας. Και φυσικά θα χαρώ πολύ να με διαψεύσετε. Άλλωστε, μην ξεχνάτε πως, παρά την αυστηρή μου κριτική, έχω αληθινά αισθήματα αγάπης για όλους τους καλούς φίλους.» Οι αναφορές του στον στρατό είναι σύντομες αλλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικές. Γράφει: «Βέβαια η επαρχία + η στρατιωτική θητεία = μεγάλη δοκιμασία» ή αλλού: «Ο στρατός, νομίζω, είναι μια οδυνηρή ευκαιρία να σαπίσουν μέσα μας όλα αυτά που μας οδηγούν σε μια φιλολογίτιδα. Εγωκεντρισμός στο στρατό σημαίνει εξοικείωση με τη ζωική τραχύτητά του, όχι φιλολογική αντίδραση». Η στρατιωτική θητεία παρουσιάζεται έτσι ως μια εμπειρία σκληρής ωρίμανσης, μέσα από την οποία ο νέος άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με την εξουσία, την πειθαρχία και τα προσωπικά του όρια. Ο Χριστιανόπουλος φαίνεται να πιστεύει ότι ακόμη και αυτή η επώδυνη δοκιμασία μπορεί να λειτουργήσει παιδευτικά και δημιουργικά, οδηγώντας τον άνθρωπο σε βαθύτερη αυτογνωσία και απαλλάσσοντάς τον από τον ναρκισσισμό και την λογοτεχνική επιτήδευση. Σε άλλη επιστολή του με ημερομηνία, Θεσσαλονίκη, 12.9.83 γράφει για την Νέα Υόρκη. Πιθανολογώ ότι σε αντίστοιχη επιστολή του Ευαγγελάτου – την αναφέρει ο Χριστιανόπουλος, με ημερομηνία 22.8–ο Θεσσαλονικιός ποιητής είχε ενημερωθεί για την υποτροφία του Κώστα Ευαγγελάτου. Απαντά, λοιπόν, ο Χριστιανόπουλος : «…Όσο για τη Ν.Υ., μην τη φοβάστε. Αφού καταφέρατε να κατακτήσετε την Αθήνα με τέχνη, ομορφιά κ.τ.λ. (όπως γράφετε και στο πεζό σας ποίημα) θα τα καταφέρετε κι εκεί. Οι πόλεις είναι για να καταχτιούνται, και παντού υπάρχουν άνθρωποι που – για διαφόρους λόγους – θα σας προσέξουν και θα σας βοηθήσουν. Αλίμονο στη μάνα σας που θα εγκαταλείψετε…» Κρατώ από τις δύο σύντομες απαντήσεις του Απριλίου και Μαΐου 1984 δύο φράσεις στις οποίες ξεχυλίζει το συναίσθημα : Η πρώτη «Σας εύχομαι να μη χάσετε την ψυχή σας» και η δεύτερη «Σκέφτομαι πως αν ο ξενιτεμός γίνεται πάντοτε από σκοπιμότητα, η ψυχή που δεν ξέρει από σκοπιμότητες, αντιδρά πάντα με τον ίδιο τρόπο : τη νοσταλγία.» Μέσα από αυτές τις λιτές αλλά βαθιά ανθρώπινες διατυπώσεις, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος αποκαλύπτει μια πιο ευάλωτη και εσωτερική πλευρά του χαρακτήρα του. Πίσω από την αυστηρότητα και την αιχμηρή κριτική του διακρίνεται η αγωνία για την διατήρηση της εσωτερικής ακεραιότητας του ανθρώπου, αλλά και η βαθιά επίγνωση του πόνου της απομάκρυνσης και της ξενιτιάς. Ιδιαίτερα η δεύτερη φράση συμπυκνώνει με ποιητικό τρόπο μια υπαρξιακή αλήθεια: όσο κι αν η λογική δικαιολογεί την απομάκρυνση ή τον ξενιτεμό, η ψυχή παραμένει δεμένη με την μνήμη, τον τόπο και τα βιώματα, αντιδρώντας μέσα από την νοσταλγία. Πρόκειται για μια σκέψη που φέρει έντονα το προσωπικό και ποιητικό στίγμα του Χριστιανόπουλου, όπου η ανθρώπινη ευαισθησία υπερισχύει κάθε πρακτικής σκοπιμότητας. Στις 16 Δεκεμβρίου 1984 χρονολογείται η προτελευταία επιστολή του Θεσσαλονικιού ποιητή προς τον Ευαγγελάτο. Ο ποιητής έχει ήδη πληροφορηθεί τόσο την προσωρινή επιστροφή του νεότερου φίλου του από την Αμερική όσο και την επαγγελματική του εξέλιξη. Στην επιστολή αυτή γράφει χαρακτηριστικά: «…χάρηκα που γυρίσατε στην Ελλάδα και που με θυμάστε. Τώρα που ανοίξατε ατελιέ και που σπουδάσατε Ιστορία της Τέχνης, ελπίζω να αφιερωθείτε στη ζωγραφική με περισσότερη συνέπεια και χωρίς φιλολογία…». Ο τόνος παραμένει φιλικός και εγκάρδιος, ωστόσο εμπεριέχει και έναν συμβουλευτικό χαρακτήρα, στοιχείο που υποδηλώνει την σχέση πνευματικής οικειότητας και αμοιβαίας εκτίμησης που είχε αναπτυχθεί μεταξύ τους. Συμπερασματικά, το βιβλίο Γράμματα σε έναν Σμηνίτη δεν αποτελεί απλώς μια συλλογή επιστολών, αλλά ένα πολύτιμο πνευματικό και φιλολογικό τεκμήριο, μέσα από το οποίο αποκαλύπτεται η προσωπικότητα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, η αντίληψή του για την ποίηση και η αυστηρή ηθική της δημιουργίας που υπηρέτησε σε όλη του την ζωή. Μέσα από τον αιχμηρό αλλά ουσιαστικό λόγο του, ο Χριστιανόπουλος επιχειρεί να καθοδηγήσει τον νεότερο Κώστα Ευαγγελάτο όχι μόνο ως προς την τέχνη, αλλά και ως προς μια βαθύτερη στάση ζωής, βασισμένη στην αυτογνωσία, την πειθαρχία και την εσωτερική αλήθεια. Σκιαγραφεί, κατά κάποιον τρόπο, το πορτραίτο του Κώστα Ευαγγελάτου μέσα από τις παρατηρήσεις του. Το βιβλίο έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή αποκαλύπτει τον «ιδιωτικό» Χριστιανόπουλο: όχι μόνο τον ποιητή, αλλά τον άνθρωπο πίσω από το δημόσιο πρόσωπο. Παρουσιάζει την ποίηση ως βίωμα, και την εμπειρία της στρατιωτικής θητείας, με χαρακτήρα παιδευτικό και υπαρξιακό. Όλα είναι δοκιμασίες που οδηγούν τον άνθρωπο σε μεγαλύτερη ωριμότητα και ουσιαστικότερη σχέση με την τέχνη και τον εαυτό του. Το βιβλίο λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, ως πολύτιμο φιλολογικό και βιογραφικό τεκμήριο και αποκτά ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο για όσα αποκαλύπτει σχετικά με την σχέση δύο ανθρώπων του πνεύματος, αλλά και γιατί διασώζει έναν τρόπο σκέψης γύρω από την ποίηση και την δημιουργία που σήμερα μοιάζει όλο και πιο σπάνιος: την αντίληψη της τέχνης ως πράξης ευθύνης, αλήθειας, εσωτερικής δοκιμασίας και τέλος δημιουργίας. Συνολικά, το «Γράμματα σε έναν Σμηνίτη» μπορεί να διαβαστεί τόσο ως βιβλίο-ντοκουμέντο όσο και ως μια συγκινητική μαρτυρία ανθρώπινης επικοινωνίας. Είναι ένα έργο που φωτίζει όχι μόνο τον ιδιωτικό κόσμο του Χριστιανόπουλου, αλλά και μιαν ολόκληρη εποχή λογοτεχνικών σχέσεων και προσωπικών ανταλλαγών που σήμερα μοιάζουν όλο και πιο μακρινές./ Σοφία Μωραΐτη – Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Ε.Κ.Π.Α., Γενική Γραμματέας της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών και της Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας, Κοσμήτορας του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός».

ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ / ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ: ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ-ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΣΜΗΝΙΤΗ. ΕΚ. ΟΜΗΡΟΣ / ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitfjYo9dPcdSJNXh3sTNzhqPX1UUUcmGK6KZ-MPTjFA0m4nHzsyf0xMkFF7CCOZD0A-nkRwYZ5usyWn7TkPWXWGZ6Ap1xq6LKji6IJrEt10gaRnAmi8KxlIJEj5LEsTnBPzGEkg71KJaxBccuawGuO32IRCtfAw23YICaH0yjTTjMjolegx6sGz_Ts9nqo/s400/%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%A3%CE%9A%CE%9B%CE%97%CE%A3%CE%97.%20%CE%92%CE%99%CE%92%CE%9B%CE%99%CE%9F%CE%A0%CE%91%CE%A1%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%91%CE%A3%CE%97%20%20%CE%A3%CE%A4%CE%9F%20%CE%A6%CE%99%CE%9B%CE%99%CE%9F%CE%9D.jpg"/>

ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ / ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ! / ART STUDIO EST, ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ VILLA ΡΟΔΟΠΗ, ΑΡΧΕΙΟ FOTOTANISM, ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ 2026

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ! ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΕΑΡΙΝΕΣ ΕΥΧΕΣ.--- Ο ζωγράφος, ποιητής, θεωρητικός της τέχνης, εικαστικός performer Κώστας Ευαγγελάτος συνεχίζει τον Απρίλιο τις λογοτεχνικές, εικαστικές και θεωρητικές του δράσεις. Την Πέμπτη 2 Απριλίου 2026, ώρα 6.30μ.μ-8.00μ.μ. θα δώσει διάλεξη για τον ΑΝΤΡΕ ΜΑΛΡΩ (1901-1976) στο Λογοτεχνικό Εργαστήρι Πειραιά "ΕΝ ΠΛΩ", στο χώρο της Β' Ενότητας Δήμου Πειραιά, Ι. Δραγάτση 1. Επετειακή αναφορά στον κορυφαίο Γάλλο συγγραφέα, διανοητή και πολιτικό. Έχουν κυκλοφορήσει δύο διεθνείς ποιητικές ανθολογίες στην αγγλική γλώσσα με συμμετοχή του Κώστα Ευαγγελάτου, με θεματολογία την σχέση του ανθρώπου με την φύση και το αναζητούμενο νόημα της ζωής. Τίτλοι των ανθολογιών από τις εκδόσεις "Common Literature": MAN V.S. NATURE και "WHAT IS THE MEANING OF LIFE?". (Διατίθενται από την Amazon). Δημοσιεύθηκαν επίσης πρόσφατα θεωρητικά άρθρα του: Στο νέο τεύχος "Φωνή Λογοτεχνών", με τίτλο: "Ο φυτικός κόσμος στα διαδραστικά έργα του εικαστικού δίδυμου HANTOU". Άρθρο του στο νέο τεύχος του πολιτιστικού περιοδικού "Θρόισμα" για τον Ελληνογάλλο πρωτοπόρο χαράκτη ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΛΑΝΗ (1879-1966) καθώς και άρθρο του στο περιοδικό "Συλλογές", τεύχος Απριλίου 2026, για τον σπουδαίο εξπρεσιονιστή, εικονοκλάστη Αυστριακό ζωγράφο ΕΓΚΟΝ ΣΙΛΕ (1890-1918). Με αφορμή τα 200 χρόνια από την Ηρωική ΕΞΟΔΟ του Μεσολογγίου το 1826, θα γίνει επετειακά διαδυκτιακή ανάρτηση με εικαστικά έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών από το εμπλουτισμένο με νέα αποκτήματα "Lord BYRON' S Room" στη συλλογή της Σύγχρονης Πινακοθήκης Villa "Ροδόπη" στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς./ COSTAS EVANGELATOS, ART-EST.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟ ΠΟΙΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ " ΜΕΛΙΝΑ".